De gehoornde papegaaiduiker

De gehoornde papegaaiduiker is een soort zeevogel uit de familie van de alkachtigen.  Het is een krachtig gebouwde, middelgrote alkvogel met een enorme maar smalle snavel.  In tegenstelling tot de gewonde papegaaiduiker heeft deze soort tijdens het broedseizoen een gele snavel met een rode punt.   Het is een zeevogel uit de noordelijke Stille Oceaan die naar vis duikt.  De soort bereikt een lengte van 38 centimeter.  Mannetjes hebben meestal iets langere poten en vleugels.  De poten, tenen en zwemvliezen zijn fel oranje. 

Hij heeft een rechtopstaande houding op het land.  Op het land is hij zeer wendbaar en loopt soms in een voorovergebogen houding.  De rug, vleugelveren en de staart zijn zwart.  De kruin en nek zijn grijsachtig, de onderkant van het lichaam is wit.  Er zit een dunne roodachtige ring rond het donkere oog en daarrond een donkere kale huidflap. 

Alleen tijdens de vlucht kan deze papegaaiduiker van een afstand worden verward met de neushoornalk of de zeekoet.  Maar zelfs van een afstand valt de aanzienlijk grotere snavel op in vergelijking met de zeekoet.  Hij broedt aan de kust van Noord-Amerika van British Columbia tot het zuidoosten van Alaska.  Broedkolonies bevinden zich op vele kleine eilanden langs de kust.   

Alleen tijdens het broedseizoen zoeken ze voedsel in de buurt van hun broedkolonies.  Het voedsel van volwassen vogels bestaat tijdens de zomermaanden uit vis, inktvis en ongewervelde dieren.  Jonge vogels daarentegen krijgen uitsluitend vis van hun ouders.  Zoals de meeste zeevogels zijn het koloniebroeders.  Broedparen verdedigen hun nestholte en het mannetje verdedigt zijn vrouwtje.